نسبت دیو و اژدها و پری با «خیال» را پس از اسلام در متون دری - که وجه غالب ادبیات پس از اسلام است - در حماسهها و داستانهای منظوم و منثور و ر ...
نسبت دیو و اژدها و پری با «خیال» را پس از اسلام در متون دری - که وجه غالب ادبیات پس از اسلام است - در حماسهها و داستانهای منظوم و منثور و روایتهای شفاهی میتوان بازجست. دیوان و پریان که پیش از اسلام در عرصهی زیست-سیاست کارکردی منفی و شریرانه و آنتاگونیستی داشتند، پس از اسلام در متون دری، به سطح روایت پا گذاشتند و سنگ بنای ادبیات شگفت ایرانی شدند. اینجاست که دیوان و پریان و جادوان به ساحت خیال تبعید میشوند و حیات تازهای را میآغازند. دیوان و پریان از این زمان به بعد به فانتزی بدل میشوند و کارکرد ادبی و روایی و وجه انسانی پیدا میکنند و فرآیند «زیباییشناسانه کردن امر هیولایی» شکل میگیرد. پس از اسلام، زبان محملی برای ایجاد شگفتی میشود و سپستر، موجودات زیانکاری که در دورهی قبل از اسلام کیفیتی آیینی-اسطورهای و سیاسی داشتند، کارکردی ادبی-روایی مییابند.
We are using technologies like Cookies and process personal data like the IP-address or browser information in order to personalize the content that you see. This helps us to show you more relevant products and improves your experience. we are herewith asking for your permission to use this technologies.